สารบัญ
คำนำ
หลายปีผ่านไปไวเหมือนละครหลังข่าว...นับเวลารวมก็สิบปีพอดิบพอดี เหมือนกับว่าพึ่งผ่านชีวิตวัยเด็กได้ไม่กี่วัน ฉันยังคงจดจำเรื่องราววัยพึ่งสิ้นกลิ่นน้ำนมได้เป็นอย่างดี ... แต่วัยนั้นของฉันมันไม่ได้สดใสเหมือนเด็กทั่วไปนี่สิ หรือมันอาจจะเป็นปมด้อยของฉันก็เป็นได้ หากจะมองว่าสมัยเมื่อ สิบกว่าปีก่อน เด็กๆ ในเมืองเชียงดาว เริ่มจะทำความรู้จักกับ อินเตอร์เน็ต เกมส์ออนไลน์ เกมส์ เพลสเตย์ชั่น แต่ฉันพึ่งจะเรียนรู้การจับกล้องส่องทางไกล ขณะเดียวกันปืนลูกกรดยาวเรมิงตันก็ถูกวางไว้
ถูกต้อง...ฉันพึ่งจะวางปืนมาจับกล้องนั่นเอง
มันเป็นความหยั่งรู้ของลูกผู้ชายคนหนึ่งอย่างฉันที่มีพ่อเป็นฮีโร่และคอยพร่ำสอนให้ฉันเติบโตตามรอยพ่อ
"พ่อเป็นพราน ลูกก็ต้องเป็นพราน" พ่อพูดอย่างนี้เสมอเมื่อฉัน ยิงนกเขาเปล้าได้สักตัว หรือกระรอกสักตัว
ไบคาล แฝดขนาน ลำกล้อง 28 นิ้ว คือมรดกชิ้นต่อไปจากพ่อ พ่อบอกว่า ฉันจะใช้มันล้มหมูป่า เก้ง และกวางผา บนดอยหลวงเชียงดาว
แต่พ่อต้องเสียใจที่ลูกชายในความหวังที่จะสืบทอดเจตนา ทรยศคำสอน
สิบปีมาแล้วที่ฉันหันหลังให้กับการเข่นฆ่า การฆ่าที่หาใช่วิถีชีวิต หากแต่การฆ่าเพียงเพื่อแสดงความเป็นลูกผู้ชายตามเจตนารมณ์ของพ่อ
วันนี้คำสอนของพ่อยังคงก้องกังวาลอยู่ในหู แต่วิถีชีวิตของฉันมันถูกควบคุมด้วยจิตสำนึก...
รักษ์ คิดถึง ห่วงใย
บุญตาล สิงห์คำ
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|